صبح که داشتم می اومدم شرکت از ذهنم خطور کرد که یه جمله ای چیزی برای اول کتاب فرهنگ آپارتمان نشینی بذارم و یه دفعه بیاد آن ترانه قدیمی افتادم  از حبیب که خیلی با احساس می گوید :

بیا باور بکنیم رنگ گلای وحشی رو
سرخی شقایق و عطر گل بنفشه رو
بیا این پرنده رو از قفسش رها کنیم
بیا باز آشتی کنیم اسم همو صدا کنیم

گلدونا رو آب بدیم سلام همسایه رو جواب بدیم

و تاکید من روی همین ترجیع بند آخر هست که میگوید :

 سلام همسایه رو جواب بدیم.

 

بیا با پاکترین سلام عشق آشتی کنیم.


بیا با بنفشه های لب جو آشتی کنیم
بیا از حسرت و غم دیگه با هم حرف نزنیم بیا
بیا بر خنده این صبح بهار خنده کنیم


گلدونا رو آب بدیم سلام همسایه رو جواب بدیم

بیا باور بکنیم رنگ گلای وحشی رو
سرخی شقایق و عطر گل بنفشه رو
بیا این پرنده رو از قفسش رها کنیم
بیا باز آشتی کنیم اسم همو صدا کنیم
گلدونا رو آب بدیم سلام همسایه رو جواب بدیم

ببیا فریاد بزنیم بهار سرسبز اومده
دل به دریا بزنیم دوره غم سر اومده
بیا باور بکن و پرنده رو رها بکن
بیا آشتی بکن و اسم من و صدا بکن
گلدونا رو آب بدیم سلام همسایه رو جواب بدیم

ببیا فریاد بزنیم بهار سرسبز اومده
دل به دریا بزنیم دوره غم سر اومده