يادداشتهاي پراكنده از ممكو

لبسانس ادبیات نمایشی !

تنهایی روی نیمکت آسایشگاه نشسته بود – کار همیشگیش بود و خیلی آروم بقیه رو نگاه می کرد .

یه روز نشستم کنارش و پرسیدم : به چی داری نگاه میکنی؟

به ادما
منظورت دیوونه هاس دیگه ؟!

خندید و دستشو کشید بغل لبش" آره هی وونه ها ؟!

چی ؟
هیچی مزاحم نشو بزار دیوونه هارو ببینم
اصلا، تو واسه اینجایی؟ بهت نمیاد دیوونه باشی...

یکم چرخید سمتم" و پاسخ داد :

من از همه‌ی اینا دیوونه ترم
نه به نظر من داری اداشونو در میاری؟! تو ک سالمی.. نمیخوای بری بیرون؟

بلند خندید،"و گفت

بیرون؟ میدونی من برم بیرون چی میشه؟ همینکه اکسیژن خارج از اینجا رو نفس بکشم دستبند میزنن میبرنم.

اینجا بودن خیلی از اتاقای تاریک اونجا بهتره !

متعجب نگاش میکردم؛

دستاشو کشید تو موهای کوتاهش بلند شد راه افتاد سمت اتاقش،

بلند پرسیدم"

اسمت چی بود؟
یادم نیست...!

بعدا وقتی داشتم پرونده هارو نگاه میکردم دیدم

اسم و مشخصاتش رو دیدم

لیسانس ادبیات نمایشی داشت...

ولی قسمت توضییحات بیماری خالی بود....!

...............21 مرداد1400

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم مرداد ۱۴۰۰ ساعت 12:30 توسط محمد توكلي |

خیال پردازی یه تکهِ اصلی از مغزمه. با اینکه سن‌ام هم رفته بالا و فهمیدم زندگی بی معنی ترین چیز ممکنه و فقط باید از صحنه های زیباش لذت ببرم دوربین عکاسی رو برمیدارم و میفتم توی دل جاده و هنوزم نمیدونم من بیشتر عاشق رانندگی‌ام یا عکاسی؟ خلاصه همه اینا دلم تنگ شده برای یه سفر- سفر تنهایی. من زندگی رو خیلی اشتباهی رفتم البته راه دیگه‌ای هم نبود چون هر چیزی رو که یاد گرفتم، خودم با کارایی که کردم یاد گرفتم پس این میلادی که میبینی جلوته ساخته خودمه. حداقل تا این جا، ۵ سال از زندگیم رو هدرِ آدمای بی ارزش کردم، نمی‌گم باختم ولی بد تا کردم با خودم. باید سرکش تر می‌بودم، باید به آب و آتش می‌زدم خودم‌رو؛ نکردم. همه‌اش سکوت کردم و مردن آرزوهام رو دیدم. من هم شدم یکی از این آدم‌ها... قرار نبود اینطوری بشه. البته خوبه اینم اضافه کنم برای من همیشه آدم‌ها مهم بودن و هستن و درد و رنجشون رو نمی‌تونم ببینم؛ اما واقعا هم دیگه نمیتونم کنار این آدم‌ها زندگی کنم. چقدر تا اینجای زندگیم وحشتناک بود، چقدر خوبه که گاهی حافظمون رو از دست میدیم. من خوشبختی رو پیدا نکردم من معنی دوست داشتن رو هیچ وقت نفهمیدم، من به نزدیک‌ترین آدمای زندگیم اعتماد ندارم ولی می‌تونستم بدتر از این هم باشم؛ دنیایی که الان توش هستیم با عقل جور در نمیاد من فقط دارم زندگی میکنم به عشق یه روزای دیگه و میترسم تموم کنم و این بازی درون ذهنم تموم نشه.

چند تا از توشته هات رو خوندم و اونقدر با احساس بود که همه پست های اخیرت رو کپی کردم که سر فرصت بخونم چون ارزشش رو داره برخلاف اغلب نوشته های بی ارزش این روزها ، مطالب قابل تعمقی داری .. حالا که این همه ازت تعریف کردم بذار یه چند تا ایراد هم بهت وارد کنم نوشتی : با اینکه سن‌ام هم رفته بالا و فهمیدم زندگی بی معنی ترین چیز ممکنه ... دوست من اولا شما هنوز 28 سال داری و در اوج جوانی و خامی ... بعد این چه نتیجه گیری که کردی ؟!! زندگی بی معنیه؟ آخه این چه حرفیه ؟ من هزار و یک دلیل دارم که ثابت کنم زندگی بسیار با شکوه و ارزشمنده ولی همین یه موردش رو می گم که بوجود امدن جنابعالی حاصل مسابقه بین 400 میلیون اسپرم بوده و شما در میان این 400 میلیون برنده شدی ! برنده رفیق ! می فهمی چی میگم ؟ چرا ناشکری می کنی . علف می کشی ؟!! واقعا متاسفم این نهایت ناسپاسی هست که مغز ارزشمندت رو با این ات و آشغال پوک کنی .. دوست من نگرش ات رو به زندگی عوض کن همین /

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم مرداد ۱۴۰۰ ساعت 10:55 توسط محمد توكلي |

قلب من می‌پوسد آن‌جا زیر خاک،

قلب من می‌پوسد آن‌جا زیر خاک،

مرگ من

به باور من یکی از احساسی ترین و زیباترین و برجسته ترین اشعار فروغ فرخزاد همین شعر غم انگیز است

این شعر با مضمون مرگ و زندگی درباره خود فروغ و از زبان خودش سروده شده است.

فروغ زندگی پر فراز و نشیب و سختی را تجربه کرده بود که سبب شده بود که همیشه به مرگ فکر کند و برای زنی که سرشار از احساس است و استعداد عجیبی در سرودن شعر دارد طبیعی است که بتواند به بهترین شکل نیز زمان، نوع و دلیل مرگ را هم به تصویر بکشد. بخش هایی از شعر بسیار تاثیر گذار است و اوج این حسرتی که در شعر موج می زند در این بیت تجلی پیدا می کند :

بی تو دور از ضربه‌های قلب تو،

قلب من می‌پوسد آن‌جا زیر خاک،

آه که چقدر این شعر سرشار از احساس است و چقدر تاثیر عمیقی در ذهن خواننده می گذارد . فروغ لحظه ای را به تصویر می کشد که شاید هیچوقت هیچ یک از ما با این صراحت حتی به آن فکر هم نکرده ایم! که بدور از ضربان قلبی که دوستش داریم . قلب ما در زیر خاک فارغ از افسانه‌های نام و ننگ در حال پوسیدن و از هم پاشیدن است. قلب پر احساس او در اوج جوانی در زیر خاک پوسید تا کسی که ارزشش را نداشت در 99 سالگی همچنان قلبش بتپد.

شعر مرگ من

مرگ من روزی فرا خواهد رسید،

در بهاری روشن از امواج نور،

در زمستانی غبارآلود و دور،

یا خزانی خالی از فریاد و شور،

مرگ من روزی فرا خواهد رسید،

روزی از این تلخ و شیرین روزها،

روز پوچی همچو روزان دگر،

سایه‌ای ز امروزها ‚ دیروزها،

دیدگانم همچو دالان‌های تار،

گونه‌هایم همچو مرمرهای سرد،

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود،

من تهی خواهم شد از فریاد درد،

می‌خزند آرام روی دفترم،

دست‌هایم فارغ از افسون شعر،

یاد می‌آرم که در دستان من،

روزگاری شعله می‌زد خون شعر،

خاک می‌خواند مرا هر دم به خویش،

می‌رسند از ره که در خاکم نهند،

آه شاید عاشقانم نیمه شب،

گل به روی گور غمناکم نهند،

بعد من ناگه به یکسو می‌روند،

پرده‌های تیره دنیای من،

چشم‌های ناشناسی می‌خزند،

روی کاغذها و دفترهای من،

در اتاق کوچکم پا می‌نهد،

بعد من، با یاد من بیگانه‌ای،

در بر آیینه می‌ماند به جای،

تار مویی، نقش دستی، شانه‌ای،

می‌رهم از خویش و می‌مانم ز خویش،

هر چه بر جا مانده ویران می‌شود،

روح من چون بادبان قایقی،

در افق‌ها دور و پنهان می‌شود،

می‌شتابند از پی هم بی‌شکیب،

روزها و هفته‌ها و ماه‌ها،

چشم تو در انتظار نامه‌ای،

خیره می‌ماند به چشم راه‌ها،

لیک دیگر پیکر سرد مرا،

می‌فشارد خاک دامنگیر خاک،

بی تو دور از ضربه‌های قلب تو،

قلب من می‌پوسد آن‌جا زیر خاک،

بعدها نام مرا باران و باد،

نرم می‌شویند از رخسار سنگ،

گور من گمنام می‌ماند به راه،

فارغ از افسانه‌های نام و ننگ

+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۰ ساعت 14:46 توسط محمد توكلي |

در ستایش همسایگان

احترام به همسایه و فرهنگ آپارتمان نشینی را باید از خودمان شروع کنیم. اهمیتی ندهید که همسایه های شما چگونه آدمهایی هستند شما مهربان باشید و با رفتار انسانی خود مهربانی و دوستی را به دیگران هم عملاً آموزش دهید و بدین سان فرهنگ همسایگی را که از دیرباز در بین نیاکان خردمند ما رواج داشته است دوباره و در جامه آپارتمان نشینی زنده کنیم. طبق آن رسم قدیم همسایه ها را چون بخشی از اعضای خانواده محسوب می کردند واگر به همین منوال جلو بریم همه مردم محله و شهر و استان و کشور هم خانواده ما هستند. برای اینکه دیدی این چنین وسیع داشته باشیم لازم است که حصار تنگ خودبینی را بشکنیم

برای شروع توجه کنید که قبل از هرکاری به حقوق همسایه هایی که در کنار شما یا در مجتمع مسکونی زندگی می کنند احترام بگذارید. برای اینکه در محیطی آرام و صمیمی زندگی کنید به چنین فضای دوستانه ای نیاز دارید.

این روزها وقتی آگهی های فروش خانه ها را نگاه می کنم نکته تازه ای نظرم را به خودش جلب کرده است . اغلب می نویسند خانه در محیطی آرام و با همسایه هایی صمیمی قرار دارد. این ویژگی داشتن همسایه های بی آزار و با شخصیت خیلی مهم است و مصداق همان ضرب المثل قدیمی است که می گوید : اول جار ثم دار ( یعنی در انتخاب خانه اول همسایه مهم است و بعد کیفیت و قیمت خانه )

همین کلمه هم سایه تعبیر بسیار زیبایی است یعنی کسانی که در زیر یک سقف و سایبان و در سایه یکدیگر زندگی می کنند. کافیست اندکی به این مفهوم فکر کنیم و بعد تجدید نظری در رفتارهایمان انجام دهیم.

ما آدمهای قدیمی که هنوز به حقوق همسایه ها

کاش تو مدرسه ها درسی بود به اسم همسایه داری تا بعضی از آدما از همون بچگی یاد بگیرن که همسایه هم آدمه، همسایه رو هم خدا آفریده، هر چی برای خودت میخوای همسایه ات هم لازم داره. میگن برای همسایه هم باید آرزوی چراغ کنی چون اینجوری اطراف خونت روشن میشه. بیایم به همسایه هامون نه برای اینکه به خودمون سودی برسه بلکه برای اینکه اونها هم انسانند و مثل ما زندگی دارن خیر برسونیم اینجوری قطعا به خود ما هم خیر میرسه.

داشتن درک و آگاهی یکی از ویژگی های بارز ما انسانهاست برخی از افراد بقدری در هاله خودخواهی خود فرو رفته اند که چنین درک و آگاهی را در وجودشان از بین برده اند. دعا کنیم همه ما از این درک و شعور به وفور بهره مند شویم

کاش ما در ارتباط با دیگران همانند کودکان عمل می کردیم که حتی وقتی با هم نزاع های کودکانه می کنند ولی اندکی بعد همه چیز را فراموش کرده و دوباره صمیمی و دوست می شوند . این ویژگی را باید الگو قرار دهیم . همیشه قرار نیست که کودکان از ما بیاموزند ما هم باید درس های بسیاری از کودکان ونحوه تعامل آنها یاد بگیریم

دوست آن باشد که گیرد دست دوست در پریشان حالی و درماندگی و به باور من اگر همسایه ها با هم دوست باشند باید چنین رفتاری را نسبت به هم داشته باشند.

همسایه ها گاهی از خویشان نزدیک هم به ما نزدیک ترند و درغم وگرفتاری ها به فریاد ما می رسند پس باید نگرش خود را عوض کرده و آنها را به چشم غریبه نگاه نکنیم

شما وقتی از شلوغی و همهمه ساکنین ساختمان خسته می شوید لحظه ای را تصور کنید که هیچکس در ساختمان نیست و همه به مسافرت رفته اند . من این حالت را بارها در مواقع مختلف سال و اخر هفته ها حس کرده ام در چنین شرایطی غمی بزرگ وجود ما را فرا می گیرد.

وجود این همسایه ها حتی اگر با ما ارتباط انچنانی هم نداشته باشند باعث قوت قلب و آرامش است بویژه در ساختمان های بزرگ که این غم غربت گاهی انسان را دلتنگ می کند. قدر بودن در کنار سایرین را بدانیم و اگر از این زاویه دید به موضوع نگاه کنید می بینید که چقدر مسئله متفاوت تر جلوه می کند.

زندگی شهری قواعد خاص خودش را دارد و وقتی ما چنین شیوه زندگی را انتخاب می کنیم و از فوائدش بهره مند می شویم باید یاد بگیریم که به عقاید و رفتارهای متفاوتی که در اطرافمان هستند را تحمل کنیم این بخشی از هزینه ای است که بابت بهره مندی ای زندگی اجتماعی باید پرداخت کنیم.

من در زندگی شخصی خودم همسایه هایی داشته ام که از خواهر و برادر به من نزدیک بوده اند و خیلی از مواقع برای هم مفید بوده ایم

زندگیش تباه شده انسانی که مدام میگفت وای همسایه ها چی میگن، وای اگه همسایه ها ببینن چی، وای همسایه ها پشت سرمون حرف میزنن، وای فلان همسایه فلان حرف رو زد. احترام گذاشتن به همسایه ها خیلی خوبه اما نه تا حدی که زندگی عادیمون رو مختل کنیم، نه به حدی که برای چشم و هم چشمی اونها هزار کار بی مورد انجام بدیم، نه به اندازه ای که برای اونها خودمون رو از یه چیزایی محروم کنیم و برای حرفی که از دهنشون قراره بیرون بیاد خودمون رو زجر بدیم.

زندگی کردن در کنار آدما خیلی خوبه اما کاش اونقدر اونها رو به حریم خصوصی خودمون دعوت نکنیم، کاش برای تمام بخش های زندگیمون یه حد و مرزهایی قائل بشیم. ما میتونیم با همین حد و مرزها زندگی کردن در کنار چه همسایه، چه دوست و چه آشنا رو راحت تر و ساده تر کنیم.

نکته دیگر اینکه وقتی در آپارتمانی که زندکی می کنیم همسایه هایی داریم که از نظر فرهنگی، دینی، مذهبی و ویژگیهای اخلاقی با ما تفاوت دارند باید این تفاوت ها را بپذیریم و نباید سعی در همسان سازی کنیم یا برایشان مزاحمتی ایجاد کنیم . دیگران صرفاُ به این دلیل که همفکر ما نیستند مجرم و گناهکار محسوب نمی شوند. این قضاوت ها ودخالت ها را کنار بگذارید.

اگر نمی توانید چنین رفتاری داشته باشید سعی کنید حداقل آزاری هم به همسایه ها نرسانید و اگر یار شاطری نیستید دست کن بارخاطری نباشید .

با غریبان لطف بی اندازه کن

تا رود نامت به نیکی در دیار

احترام گذاشتن و مهربانی به همسایگانی که گاه با آنها آشنایی نداریم نتایج درخشانی برای خودمان دارد . هیچگاه فراموش نمی کنم که وقتی به واحد تازه ای نقل مکان کردیم همسایه ای که در مجاورت ما بود بدون هیچ شناختی برایمان شربت آورد و طعم این مهربانی همچنان در ذهنم باقی مانده است. گاهی با انجام یک کار ساده میتونیم دل دیگران رو شاد کنیم.

بهتراست همیشه سودمند برای دیگران باشیم گاهی بی آزاری و همینکه کاری به کار کسی نداشته باشیم تبدیل به یک همسایه خوب می شویم همسایه خوب بودن فقط به نذری بردن و کمک کردن در کارهای مختلف به هم نیست، گاهی بهترین کمک این است که کاری به کار دیگران نداشته باشیم در زندگی دیگران دخالت نکنیم ودر زندگی آنها سرک نکشیم

ارتباطات همسایگی باید بنا بر سلیقه طرفین تنظیم شود برخی دوست دارند ارتباط در حد سلام و احوالپرسی باشد برخی فراتر می روند و ارنباطات خانوادگی برقرارمی کنند میزان این ارتباط چیزی است که باید خودتان با توجه به میزان رغبت طرف مقابل آن تنظیم کنید.

مهربانی هیچگاه تکراری نمی شود و کسی که مهربان است باعث پراکنده شدن مهربانی می شود وقتی یک همسایه خوب باشی، همسایه ها هم این خوبی را بدون پاداش نمی گذارند.

داشتن ارتباط صمیمی با همسایگان یک تعامل است و دو طرفه است یعنی باید طرف مقابل هم تمایلی به برقراری رابطه داشته باشد اگر حس می کنید که همسایه های شما چنین تمایلی ندارند بهتر است آنها را به حال خود رها کنید

داشتن همسایه خوب نعمتی است و بی جهت نیست این روزها در آگهی های فروش داشتن همسایه هایی خوب را یکی ازویژگی های مثبت واحد مسکونی ذکر می کنند. چون ارزش یک آپارتمان فراتر از طرح و نقشه و موقعیت جغرافیایی آن به داشتن همین همسایه های خوب است که باعث بالا بردن کیفیت مجتمع ومحله می شود . در همین پونک که ما چندین دهه است ساکن هستیم قیمت واحدهای در مجتمع های مسکونی از یک خیابان به خیابان دیگر فرق می کند صرفاً به این دلیل که مثلا در خیابان های لاله و لادن افراد موجه تری نسبت به محله های مجاور زندگی می کنند .